Tag Archive: ποδήλατο


Τις προάλλες είχα πάει για μπυρίτσα σε μια πλατεία της Αθήνας με φίλους. Καθώς συζητούσαμε, ήρθε ένας γνωστός και ζήτησε από έναν της παρέας αν μπορεί να κάνει μια μικρή βόλτα με το ποδήλατό του. Πάνω στο ποδήλατο ο φίλος μου είχε αφήσει το κράνος καθώς και την αλυσίδα με την οποία – όπως μας έλεγε ακριβώς εκείνη τη στιγμή – το ασφαλίζει όποτε αναγκάζεται να μην το έχει υπό διαρκή οπτική επαφή. Ο φίλος μου είπε στο παλικάρι ότι, οκ, να κάνει βόλτα. Του ζήτησε μόνο να αφήσει την αλυσίδα κάτω και άμα θέλει να φορέσει το κράνος. Το παλικάρι έκανε το ακριβώς αντίθετο: άφησε το κράνος καταγής και φόρεσε την αλυσίδα (είναι από τις μεγάλες, βαριές αλυσίδες που χρησιμοποιούν και οι μηχανόβιοι… ).Έπειτα είπε χαρακτηριστικά, καθώς ετοιμαζόταν να… μαρσάρει, πως την αλυσίδα τη χρειάζεται μήπως βρεθεί κάποιο Smart στον δρόμο του ώστε να το σπάσει, γιατί όσοι οδηγούν Smart είναι μαλάκες. Παράλληλα το κράνος το χλεύασε, λέγοντας πως δεν φοβάται τα αίματα…

Αυτή ίσως είναι μια απλή και αδιάφορη ιστορία, ωστόσο το περιστατικό με έβαλε σε σκέψεις τις οποίες θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας. Συνέχεια

Κι ενώ μερικοί ποδηλατούν ρυμουλκώντας ένα φορτηγό με μουσικούς στην καρότσα κατά τη διάρκεια ποδηλατοπορείας…

…κάποιοι άλλοι επιλέγουν να πάνε σε ποδηλατοπορεία με αυτοκίνητο κουβαλώντας το ποδήλατο στο πορτ-παγκάζ!

Σαν να λέμε, πάω σε μια πεντακάθαρη θάλασσα και επιλέγω να κάνω μπάνιο στην πισίνα δίπλα…

Να το βράσω το θέμα, φίλες και φίλοι, αν είναι να χρησιμοποιούμε αυτοκίνητα για τη μετάβασή μας σε οποιαδήποτε ποδηλατοβόλτα/πορεία… Ακόμη κι αν τα παιδιά αυτά έρχονται από μακριά, γιατί δεν διοργανώνουν μια ποδηλατοβόλτα στην περιοχή τους;! Δεν καταλαβαίνουν πώς αυτό που κάνουν απλώς προσθέτει ένα αχρείαστο αμάξι στους δρόμους;

Όχι απλά δεν έχει νόημα, αλλά είναι από τα πλέον άσκοπα πράγματα που έχουμε δει μέχρι στιγμής. Σαν να σε κουβαλάει κάποιος μέχρι λίγο πριν την κορυφή του βουνού και να καυχιέσαι αργότερα πως το κατέκτησες με τις δυνάμεις σου.

thumbs down…

Χθες το βράδυ, καθώς περίμενα σε ένα φανάρι σταμάτησε δίπλα μου ένας τυπάκος πάνω σε ένα παπάκι, οδηγός delivery. Κοίταξε περιπαικτικά το ποδηλατάκι μου, και μου είπε χασκογελώντας: «Πάμε κόντρα;».

Να πάμε, φίλε μου καλέ, αλλά σε τι; Να πάμε κόντρα στο πόσο θόρυβο κάνεις εσύ, και στο πόσο κάνω εγώ; Να πάμε κόντρα στο πόσο κοστίζει η μετακίνησή σου σε σχέση με τη δική μου; Στο πόσο μολύνει την ατμόσφαιρα; Στο πόσο επικίνδυνος είμαι για τους άλλους σε σχέση με σένα; Ή στο πόση άσκηση προσφέρουμε στον οργανισμό μας ο καθένας απ’ τους δύο;

Αν είναι να πάμε σε κάτι κόντρα, τότε ας είναι στο πόσο σεβόμαστε τον εαυτό μας και τους άλλους. Κι επειδή προσωπικά σέβομαι τον εαυτό μου, ας μην πάμε κόντρα σε τίποτα…

Ψάχνοντας στο Διαδίκτυο, βρήκαμε ένα ενδιαφέρον άρθρο για ένα ξεχωριστό σώμα ποδηλατών που κυκλοφορεί στους δρόμους του Λονδίνου. Το μεταφράσαμε και σας το παρουσιάζουμε:

Στοιχεία από την Υπηρεσία Ασθενοφόρων του Λονδίνου φανερώνουν ότι το ειδικό ποδηλατικό σώμα πρώτων βοηθειών που ανταποκρίνεται στις επείγουσες κλήσεις έχει μειώσει το κόστος λειτουργίας του Συστήματος Υγείας για όλο το Ηνωμένο Βασίλειο κατά 350.000 ευρώ ετησίως, όσο δηλαδή κοστίζουν 20.000 δρομολόγια ασθενοφόρου. Το έσοδο αυτό προκύπτει από ένα πολύ απλό γεγονός: τα ποδήλατα δεν καταναλώνουν βενζίνη!


Συνέχεια

Πριν από μερικές μέρες βρέθηκα σε ένα ποδηλατάδικο στο Ψυχικό. Αναζητούσα ένα ανταλλακτικό για το ποδήλατό μου. Πήγα κατευθείαν λοιπόν στον τεχνικό και τον ρώτησα αν το είχαν στοκ. Δυστυχώς, ατύχησα: είναι -λέει- περίοδος υψηλής ζήτησης και ταυτόχρονα με τις απεργίες δημιουργήθηκε πρόβλημα στην τροφοδοσία Φεύγοντας ρώτησα αν θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω την τρόμπα τους για να ελέγξω την πίεση στα ελαστικά μου. Καθώς λοιπόν φούσκωνα, έρχεται ένας ποδηλάτης γύρω στα 30 σπρώχνοντας ένα ποδήλατο –ε, τι άλλο να κουβαλά κανείς σε ένα ποδηλατάδικο -με σκασμένο λάστιχο. Χαιρέτησε με ένα τρόπο που απευθυνόταν μόνο προς τον τεχνικό και πληροφόρησε ότι θα ήθελε αλλαγή ελαστικού. (Κλασική συμπεριφορά της εποχής μας, όπου η καλημέρα κοστίζει και τη χρησιμοποιούμε σχεδόν μόνο εκεί που έχουμε συμφέρον.) Ο τεχνικός τον κοίταξε και του είπε να περιμένει λίγο καθώς είναι απασχολημένος σε ένα άλλο ποδήλατο. Ο φίλος ποδηλάτης χαμογέλασε αλλά μετά σκυθρώπιασε λίγο και με ύφος ανησυχητικό δήλωσε χαμηλόφωνα:

«Συγγνώμη, ξέρετε, ξέχασα τη βαλβίδα στο σπίτι, πειράζει

Ομολογουμένως μπερδευτήκαμε. Και εγώ και ο τεχνικός. Και οι δύο ταυτόχρονα -ο τεχνικός φωναχτά και εγώ από μέσα μου – ρωτήσαμε:

«Ξέχασες τη βαλβίδα; Δηλαδή;»

«Ε, να μωρέ. Ξέχασα τη βαλβίδα που μπαίνει εκεί», απάντησε ο ποδηλάτης δείχνοντας προς τη βαλβίδα της σαμπρέλας. Το μάτι μου ακολούθησε την πορεία του δακτύλου του και συνάντησε την βαλβίδα της σαμπρέλας, η οποία απόλυτα φυσιολογικά αλλά σε πλήρη αντίφαση με τη δήλωση του ποδηλάτη μάς χαμογελούσε από τη θέση της ανάμεσα στις ακτίνες, στεκάμενη περήφανα σαν περισκόπιο υποβρυχίου πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Κάτι δεν πήγαινε καλά στην όλη ιστορία…

Συνέχεια

Δεν είναι συναρπαστικό να υλοποιούνται διάφορες προσπάθειες που πραγματικά κάνουν διαφορά;

Τις προάλλες βρισκόμουν στο Μοναστηράκι. Μεσημέρι στις 4. Καύσωνας. Είχε πολύ ζέστη. Μόλις είχα φθάσει για να πιω ένα καφεδάκι με ένα φίλο. Αφού συμφωνήσαμε πως πρέπει να είμαστε και οι δυό θεότρελοι για να κανονίσουμε να βρεθούμε μέσα στον καύσωνα, αντί για καφέ αναζητήσαμε ένα παγωτό και ένα ίσκιο για να αράξουμε καταϊδρωμένοι και οι δύο ύστερα από την ποδηλασία από τα σπίτια μας στο κέντρο.

Πηγαίνοντας λοιπόν προς Θησείο, ακολουθώντας τον χωματόδρομο που περνά μέσα από τα αρχαία, είδα κάτι που με έκανε να σταματήσω και να μείνω με το στόμα ανοικτό.

Ενοικιαζόμενα ποδήλατα στην Αθήνα; Απίστευτο. Από πότε;

Τελικά συμβαίνουν και τα πιο απίθανα πράγματα. Χίλια μπράβο στα παιδιά που οργανώνουν αυτή την προσπάθεια. Ευχόμαστε η δουλειά τους να πάει καλά και να ανοίξουν και άλλους ποδηλατικούς σταθμούς στην Αθήνα έτσι ώστε να μπορεί να νοικιάζει κανείς ένα ποδήλατο στου Ψυρρή π.χ. και να το αφήνει κάπου αλλού ανάλογα με τις ανάγκες του.

Ε, και πού ‘σαι, κύριε Δήμαρχε; Τα βλέπεις αυτά; Πότε θα δούμε και από εσένα μια τέτοια προσπάθεια μεγαλύτερου βεληνεκούς, και δωρεάν; Που να στοχεύει όχι μόνο τους τουρίστες, αλλά τους Αθηναίους; Το Παρίσι, η Λυών, η Βιέννη, η Κοπεγχάγη, η Βαρκελώνη, η Στοκχόλμη, το Δουβλίνο, το Μόντρεαλ, η Μελβούρνη, κτλ., κτλ., πιο μάγκες είναι; (Μάλλον ναι…)

Καλημέρα σε όλους. Και υπομονή στους δρόμους σήμερα.

Για το σάιτ των ενοικιαζόμενων ποδηλάτων κοιτάς εδώ.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ποδηλατική απογοήτευση από το να κλέψουν το ποδήλατό σου.

Σε γενικές γραμμές, ο κανόνας είναι να το αφήνεις μόνο του όσο το δυνατό λιγότερο γίνεται. Όσο περισσότερο το κλειδώνεις τόσο περισσότερο αυξάνονται και οι πιθανότητες όταν γυρίσεις πίσω, να μην το βρεις εκεί που το άφησες . Μια σχέση ευθέως ανάλογη. Τις τελευταίες μέρες μάλιστα συναντώ όλο και περισσότερους ποδηλάτες που έχουν ζήσει την εμπειρία. Ας δούμε λοιπόν διάφορους παράγοντες όσον αφορά τον πρώτο και βασικό κανόνα του ποδηλάτου: ότι για να το χαρείς, πρέπει αρχικά να το έχεις…

Συνέχεια

Γιατί αρκετά ταραγμένη είναι ήδη η ζωή μας… Αν ταραχτούν κι οι κύκλοι μας (διάβαζε: τα ποδήλατά μας) τότε.. άσ’ τα!

Για το «ξετάραγμα» φτιάξαμε αυτό το ιστολόγιο, όπου θα κυκλοφορούμε ελεύθερα με τις ιδέες μας περί ποδηλάτου, περί βιώσιμης αστικής ανάπτυξης, περί ανέμων, υδάτων και ροδάτων… Αναμένεται συνέχεια!

Υποποδηλάτες Κ.,  Π., Χ.