Την Παρασκευή που μας πέρασε (24/9 και όχι 13/9 που έγραψε ο καμμένος ο ανταποκριτής μας… :-P) η μικρή μας ομάδα βρέθηκε να ποδηλατεί μέσα σε μια μεγαλύτερη. Ήταν η πρώτη συμμετοχή στο Freeday και για τους τρεις μας. Γνωριστήκαμε και μιλήσαμε με πολλούς και πολλές. Βγάζουμε το καπέλο στον αναβάτη εκείνον που εμπλούτισε την πορεία με το περίεργο όχημα/ τρίκυκλο.

Μας ενθουσίασαν ο παλμός και ο ενθουσιασμός. Δυστυχώς, ο τραμπουκισμός ήταν και αυτός παρών, κάνοντας αισθητή την παρουσία του όταν κάποιος ποδηλάτης – χαρακτηριστικό παράδειγμα κάφρου, η ντροπή του κινήματος – κλώτσησε ένα αυτοκίνητο αναίτια. Την επόμενη φορά που ο κάτοχος του αυτοκινήτου αυτού συναντήσει ποδηλάτη στον δρόμο πώς θα τοποθετηθεί απέναντί του άραγες;.. Ευτυχώς το επεισόδιο ήταν μεμονωμένο, και η υπόλοιπη πορεία ήταν πολύ ευχάριστη. Μας χαιρετούσαν από μπαλκόνια, μας καλέσανε σε πάρτυ (πρέπει να είχαν δυνατά αποθέματα κάβας και τόλμη για να κάνουν κάτι τέτοιο), μας αποκαλούσαν υπέροχους κτλ.

Πολύ περισσότερο χαρήκαμε για την αθρόα προσέλευση. Μια απλή βόλτα γίνεται παράδειγμα πολιτικής στάσης απέναντι στις αλλοτριωμένες αντιλήψεις για τη μετακίνηση, τη διασκέδαση, τη συνεύρεση. Μακάρι όλα τα παιδιά αυτά να αρχίσουν να χρησιμοποιούν το ποδήλατο σε καθημερινή βάση για τη μετακίνησή τους από και προς το γραφείο, για τα ψώνια, παντού. Θέλουμε να δούμε τους δρόμους της Αθήνας με περισσότερα ποδήλατα.

Προσεγγίσαμε έναν ποδηλάτη και του ζητήσαμε την άδεια να ανεβάσουμε το video που τραβούσε στο κανάλι μας στο youtube.

Enjoy. C u next time!

Καλή εβδομάδα.