Προ ημερών επισκέφτηκα το κτήμα Πραποπούλου στο Πολύδροσο. Κατά την επιστροφή μου διάλεξα μια διαδρομή μέσα από τα στενά του Πολύδροσου, προτιμώντας τα από τις κεντρικές αρτηρίες, μιας και οι δρόμοι αυτοί έχουν πολλά δένδρα, παιδιά και σε γενικές γραμμές ήπια κυκλοφορία.

Στη διασταύρωση των οδών Ζαλόγγου και Κριεζή βρέθηκα αντιμέτωπος με το εξής θέαμα:

Εμείς εδώ στην Αθήνα – και μάλλον το φαινόμενο απαντάται σε ολόκληρη τη χώρα – όταν κάτι ενοχλεί απλά το καταστρέφουμε. Στην περίπτωση των δένδρων, όταν αυτά βρίσκονται σε εκμεταλλεύσιμη περιοχή τα καίμε. Όταν δε, εμποδίζουν την κυκλοφορία, αντί να βρούμε μια λύση που απαιτεί λογική σκέψη, απλά τα κόβουμε. Καλύτερα να χρησιμοποιούμε τη φαιά ουσία στο φραπέ και στο τάβλι

.

Το δένδρο αυτό, όμως, υπήρχε εκεί πολύ πριν εμφανιστεί ο δρόμος. Και θα μπορούσε να είναι εκεί για πάρα πολλά ακόμη χρόνια προσφέροντας καταφύγιο σε χιλιάδες έμβιους οργανισμούς. Το κόψαμε όμως, γιατί ενοχλούσε κάτι μεταλλικούς κουβάδες μας, οι οποίοι έχουν μέσο όρο ζωής 10 χρόνια…Η σκιά του σίγουρα θα λήψει από τα γύρω σπίτια.

Ζήτω η πρόοδος – ζήτω ο εκσυγχρονισμός. Ισοπεδώστε τα όλα.