Latest Entries »

Την Κυριακή που μας πέρασε έλαβε χώρα το πρώτο Lunch Street Party (LSP) της νέας σεζόν. Περάσαμε και εμείς από εκεί για να παραβρεθούμε για πρώτη φορά ως ένας μικρός κύκλος μέσα σε πολλούς μεγαλύτερους. Είδαμε ποδηλάτες και μη να μαζεύονται όλοι μαζί σε μια πλατεία και να αλλάζουν εντελώς τα δεδομένα. Πολύχρωμες καρέκλες και αυτοσχέδια έπιπλα, τραπέζια γεμάτα με κάθε λογής φαγητά, γλυκά και ποτά για να καλύψουν το κάθε διαιτολόγιο.

Το LSP είναι μια πολύ σωστή έκφραση για το πώς μπορεί να αξιοποιηθεί ο δημόσιος χώρος. Ταυτόχρονα είναι μια πετυχημένη συνεύρεση, καθώς δίνει την ευκαίρια σε άτομα από διάφορες κουλτούρες να έρθουν μαζί και να κάνουν κάτι πολύ απλό: να μοιραστούν σπιτικό φαγητό – no hidden catch που λένε και οι αγγλομαθείς. Και να δώσουν χρώμα, ζωντάνια και εν τέλει αξία στα πάρκα της κάθε γειτονιάς.

Σε κάποια στιγμή ένας αυτοσχέδιος κουμπαράς άρχισε να βολτάρει ανάμεσα στο πλήθος. Η κοπέλα που τον κρατούσε μας πληροφόρησε πως συγκέντρωνε χρήματα για τη διοργάνωση μιας σχετικά νέας δράσης,  γνωστής ως PARK(ing) Day που λαμβάνει χώρα επίσημα σε όλον τον κόσμο την τρίτη Παρασκευή κάθε Σεπτέμβρη. Η ιδέα είναι να μετατραπεί ένας χώρος ελεγχόμενης στάθμευσης σε… μίνι πάρκο – πληρώνοντας φυσικά το κόστος ενοικίασης της θέσης.

Για περισσότερες πληροφορίες, διαβάστε την ανάρτηση στο blog του LSP και το ανάλογο event στο facebook.

Χίλια Μπράβο, παιδιά!

Advertisements

Γιατί ασχολούμαστε; Γιατί τα βάζουμε με τα καημένα τα αυτοκίνητα; Άλλωστε δεν είναι ακριβώς το αυτοκίνητο που πρόσφερε και προσφέρει μια πρωτόγνωρη κατά το παρελθόν ελευθερία μετακίνησης στον μέσο άνθρωπο; Δεν αποτελεί το αμάξι μέρος της «ένωσης των λαών» που συντελείται από τις εξελίξεις στις μετακινήσεις; Δεν είναι, τέλος, το αυτοκίνητο που αποτελεί την «ατμομηχανή» της ευρωπαϊκής και παγκόσμιας οικονομικής ανάπτυξης; (Όπως διατείνονται οι αυτοκινητοβιομηχανίες τουλάχιστο…)

Σαφώς το αυτοκίνητο αυτό καθ’ αυτό δεν είναι «σατανικό», όπως και οι πυρήνες που οδηγούνται σε σχάση δεν ευθύνονται επ’ ουδενί για τα δεινά που δημιουργεί η λανθασμένη χρήση τους. Το πρόβλημα δεν είναι το αυτοκίνητο ως ύπαρξη, αλλά η λανθασμένη χρήση του. Όπως είπε ο Παράκελσος, «η δόση καθορίζει το δηλητήριο». Ακόμη και το νερό (σε μία στιγμιαία δόση έξι κιλών) είναι θανατηφόρο…

Δεδομένης της κατάστασης στον κόσμο αυτή τη στιγμή, αναφορικά με τις μεταφορές και τις συγκοινωνίες, η πρώτη βασική ερώτηση για κάθε συλλογισμό δεν μπορεί παρά να είναι η εξής: Υπάρχει πρόβλημα σήμερα με το πώς χρησιμοποιούνται τα αυτοκίνητα; Ναι, πιστεύουμε – ακράδαντα. Όχι ένα, αλλά δέκα+ένα μεγάλα προβλήματα αναφαίνονται για τον ανθρωπο, την οικονομία, την κοινωνία και το περιβάλλον του από τη συνειδητή επιλογή να χρησιμοποιείται για τη γρήγορη μετακίνηση ενός ανθρώπου 80 κιλών, π.χ., μια μηχανή που ζυγίζει 2 τόνους. Θα παρουσιάσουμε λοιπόν, σε μια σειρά άρθρων, τα έντεκα μεγάλα προβλήματα που δημιουργεί η αλόγιστη χρήση των αυτοκινήτων, τα οποία είναι: View full article »

Σκεφθήκαμε τις Παρασκευές να σας παρουσιάζουμε διάφορες φωτογραφίες από τις εξορμήσεις μας στους δρόμους της πόλης. Ποδηλατικού ενδιαφέροντος και μη.

Καλό Σαββατοκύριακο και καλά μπάνια.

View full article »

Προ ημερών επισκέφτηκα το κτήμα Πραποπούλου στο Πολύδροσο. Κατά την επιστροφή μου διάλεξα μια διαδρομή μέσα από τα στενά του Πολύδροσου, προτιμώντας τα από τις κεντρικές αρτηρίες, μιας και οι δρόμοι αυτοί έχουν πολλά δένδρα, παιδιά και σε γενικές γραμμές ήπια κυκλοφορία.

Στη διασταύρωση των οδών Ζαλόγγου και Κριεζή βρέθηκα αντιμέτωπος με το εξής θέαμα:

Εμείς εδώ στην Αθήνα – και μάλλον το φαινόμενο απαντάται σε ολόκληρη τη χώρα – όταν κάτι ενοχλεί απλά το καταστρέφουμε. Στην περίπτωση των δένδρων, όταν αυτά βρίσκονται σε εκμεταλλεύσιμη περιοχή τα καίμε. Όταν δε, εμποδίζουν την κυκλοφορία, αντί να βρούμε μια λύση που απαιτεί λογική σκέψη, απλά τα κόβουμε. Καλύτερα να χρησιμοποιούμε τη φαιά ουσία στο φραπέ και στο τάβλι

.

Το δένδρο αυτό, όμως, υπήρχε εκεί πολύ πριν εμφανιστεί ο δρόμος. Και θα μπορούσε να είναι εκεί για πάρα πολλά ακόμη χρόνια προσφέροντας καταφύγιο σε χιλιάδες έμβιους οργανισμούς. Το κόψαμε όμως, γιατί ενοχλούσε κάτι μεταλλικούς κουβάδες μας, οι οποίοι έχουν μέσο όρο ζωής 10 χρόνια…Η σκιά του σίγουρα θα λήψει από τα γύρω σπίτια.

Ζήτω η πρόοδος – ζήτω ο εκσυγχρονισμός. Ισοπεδώστε τα όλα.

Πριν από μερικές μέρες βρέθηκα σε ένα ποδηλατάδικο στο Ψυχικό. Αναζητούσα ένα ανταλλακτικό για το ποδήλατό μου. Πήγα κατευθείαν λοιπόν στον τεχνικό και τον ρώτησα αν το είχαν στοκ. Δυστυχώς, ατύχησα: είναι -λέει- περίοδος υψηλής ζήτησης και ταυτόχρονα με τις απεργίες δημιουργήθηκε πρόβλημα στην τροφοδοσία Φεύγοντας ρώτησα αν θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω την τρόμπα τους για να ελέγξω την πίεση στα ελαστικά μου. Καθώς λοιπόν φούσκωνα, έρχεται ένας ποδηλάτης γύρω στα 30 σπρώχνοντας ένα ποδήλατο –ε, τι άλλο να κουβαλά κανείς σε ένα ποδηλατάδικο -με σκασμένο λάστιχο. Χαιρέτησε με ένα τρόπο που απευθυνόταν μόνο προς τον τεχνικό και πληροφόρησε ότι θα ήθελε αλλαγή ελαστικού. (Κλασική συμπεριφορά της εποχής μας, όπου η καλημέρα κοστίζει και τη χρησιμοποιούμε σχεδόν μόνο εκεί που έχουμε συμφέρον.) Ο τεχνικός τον κοίταξε και του είπε να περιμένει λίγο καθώς είναι απασχολημένος σε ένα άλλο ποδήλατο. Ο φίλος ποδηλάτης χαμογέλασε αλλά μετά σκυθρώπιασε λίγο και με ύφος ανησυχητικό δήλωσε χαμηλόφωνα:

«Συγγνώμη, ξέρετε, ξέχασα τη βαλβίδα στο σπίτι, πειράζει

Ομολογουμένως μπερδευτήκαμε. Και εγώ και ο τεχνικός. Και οι δύο ταυτόχρονα -ο τεχνικός φωναχτά και εγώ από μέσα μου – ρωτήσαμε:

«Ξέχασες τη βαλβίδα; Δηλαδή;»

«Ε, να μωρέ. Ξέχασα τη βαλβίδα που μπαίνει εκεί», απάντησε ο ποδηλάτης δείχνοντας προς τη βαλβίδα της σαμπρέλας. Το μάτι μου ακολούθησε την πορεία του δακτύλου του και συνάντησε την βαλβίδα της σαμπρέλας, η οποία απόλυτα φυσιολογικά αλλά σε πλήρη αντίφαση με τη δήλωση του ποδηλάτη μάς χαμογελούσε από τη θέση της ανάμεσα στις ακτίνες, στεκάμενη περήφανα σαν περισκόπιο υποβρυχίου πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Κάτι δεν πήγαινε καλά στην όλη ιστορία…

View full article »

Δεν είναι συναρπαστικό να υλοποιούνται διάφορες προσπάθειες που πραγματικά κάνουν διαφορά;

Τις προάλλες βρισκόμουν στο Μοναστηράκι. Μεσημέρι στις 4. Καύσωνας. Είχε πολύ ζέστη. Μόλις είχα φθάσει για να πιω ένα καφεδάκι με ένα φίλο. Αφού συμφωνήσαμε πως πρέπει να είμαστε και οι δυό θεότρελοι για να κανονίσουμε να βρεθούμε μέσα στον καύσωνα, αντί για καφέ αναζητήσαμε ένα παγωτό και ένα ίσκιο για να αράξουμε καταϊδρωμένοι και οι δύο ύστερα από την ποδηλασία από τα σπίτια μας στο κέντρο.

Πηγαίνοντας λοιπόν προς Θησείο, ακολουθώντας τον χωματόδρομο που περνά μέσα από τα αρχαία, είδα κάτι που με έκανε να σταματήσω και να μείνω με το στόμα ανοικτό.

Ενοικιαζόμενα ποδήλατα στην Αθήνα; Απίστευτο. Από πότε;

Τελικά συμβαίνουν και τα πιο απίθανα πράγματα. Χίλια μπράβο στα παιδιά που οργανώνουν αυτή την προσπάθεια. Ευχόμαστε η δουλειά τους να πάει καλά και να ανοίξουν και άλλους ποδηλατικούς σταθμούς στην Αθήνα έτσι ώστε να μπορεί να νοικιάζει κανείς ένα ποδήλατο στου Ψυρρή π.χ. και να το αφήνει κάπου αλλού ανάλογα με τις ανάγκες του.

Ε, και πού ‘σαι, κύριε Δήμαρχε; Τα βλέπεις αυτά; Πότε θα δούμε και από εσένα μια τέτοια προσπάθεια μεγαλύτερου βεληνεκούς, και δωρεάν; Που να στοχεύει όχι μόνο τους τουρίστες, αλλά τους Αθηναίους; Το Παρίσι, η Λυών, η Βιέννη, η Κοπεγχάγη, η Βαρκελώνη, η Στοκχόλμη, το Δουβλίνο, το Μόντρεαλ, η Μελβούρνη, κτλ., κτλ., πιο μάγκες είναι; (Μάλλον ναι…)

Καλημέρα σε όλους. Και υπομονή στους δρόμους σήμερα.

Για το σάιτ των ενοικιαζόμενων ποδηλάτων κοιτάς εδώ.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ποδηλατική απογοήτευση από το να κλέψουν το ποδήλατό σου.

Σε γενικές γραμμές, ο κανόνας είναι να το αφήνεις μόνο του όσο το δυνατό λιγότερο γίνεται. Όσο περισσότερο το κλειδώνεις τόσο περισσότερο αυξάνονται και οι πιθανότητες όταν γυρίσεις πίσω, να μην το βρεις εκεί που το άφησες . Μια σχέση ευθέως ανάλογη. Τις τελευταίες μέρες μάλιστα συναντώ όλο και περισσότερους ποδηλάτες που έχουν ζήσει την εμπειρία. Ας δούμε λοιπόν διάφορους παράγοντες όσον αφορά τον πρώτο και βασικό κανόνα του ποδηλάτου: ότι για να το χαρείς, πρέπει αρχικά να το έχεις…

View full article »

Γιατί αρκετά ταραγμένη είναι ήδη η ζωή μας… Αν ταραχτούν κι οι κύκλοι μας (διάβαζε: τα ποδήλατά μας) τότε.. άσ’ τα!

Για το «ξετάραγμα» φτιάξαμε αυτό το ιστολόγιο, όπου θα κυκλοφορούμε ελεύθερα με τις ιδέες μας περί ποδηλάτου, περί βιώσιμης αστικής ανάπτυξης, περί ανέμων, υδάτων και ροδάτων… Αναμένεται συνέχεια!

Υποποδηλάτες Κ.,  Π., Χ.