Category: Αυτοκίνητο


Γιατί ασχολούμαστε; Γιατί τα βάζουμε με τα καημένα τα αυτοκίνητα; Άλλωστε δεν είναι ακριβώς το αυτοκίνητο που πρόσφερε και προσφέρει μια πρωτόγνωρη κατά το παρελθόν ελευθερία μετακίνησης στον μέσο άνθρωπο; Δεν αποτελεί το αμάξι μέρος της «ένωσης των λαών» που συντελείται από τις εξελίξεις στις μετακινήσεις; Δεν είναι, τέλος, το αυτοκίνητο που αποτελεί την «ατμομηχανή» της ευρωπαϊκής και παγκόσμιας οικονομικής ανάπτυξης; (Όπως διατείνονται οι αυτοκινητοβιομηχανίες τουλάχιστο…)

Σαφώς το αυτοκίνητο αυτό καθ’ αυτό δεν είναι «σατανικό», όπως και οι πυρήνες που οδηγούνται σε σχάση δεν ευθύνονται επ’ ουδενί για τα δεινά που δημιουργεί η λανθασμένη χρήση τους. Το πρόβλημα δεν είναι το αυτοκίνητο ως ύπαρξη, αλλά η λανθασμένη χρήση του. Όπως είπε ο Παράκελσος, «η δόση καθορίζει το δηλητήριο». Ακόμη και το νερό (σε μία στιγμιαία δόση έξι κιλών) είναι θανατηφόρο…

Δεδομένης της κατάστασης στον κόσμο αυτή τη στιγμή, αναφορικά με τις μεταφορές και τις συγκοινωνίες, η πρώτη βασική ερώτηση για κάθε συλλογισμό δεν μπορεί παρά να είναι η εξής: Υπάρχει πρόβλημα σήμερα με το πώς χρησιμοποιούνται τα αυτοκίνητα; Ναι, πιστεύουμε – ακράδαντα. Όχι ένα, αλλά δέκα+ένα μεγάλα προβλήματα αναφαίνονται για τον ανθρωπο, την οικονομία, την κοινωνία και το περιβάλλον του από τη συνειδητή επιλογή να χρησιμοποιείται για τη γρήγορη μετακίνηση ενός ανθρώπου 80 κιλών, π.χ., μια μηχανή που ζυγίζει 2 τόνους. Θα παρουσιάσουμε λοιπόν, σε μια σειρά άρθρων, τα έντεκα μεγάλα προβλήματα που δημιουργεί η αλόγιστη χρήση των αυτοκινήτων, τα οποία είναι: Συνέχεια

Προ ημερών επισκέφτηκα το κτήμα Πραποπούλου στο Πολύδροσο. Κατά την επιστροφή μου διάλεξα μια διαδρομή μέσα από τα στενά του Πολύδροσου, προτιμώντας τα από τις κεντρικές αρτηρίες, μιας και οι δρόμοι αυτοί έχουν πολλά δένδρα, παιδιά και σε γενικές γραμμές ήπια κυκλοφορία.

Στη διασταύρωση των οδών Ζαλόγγου και Κριεζή βρέθηκα αντιμέτωπος με το εξής θέαμα:

Εμείς εδώ στην Αθήνα – και μάλλον το φαινόμενο απαντάται σε ολόκληρη τη χώρα – όταν κάτι ενοχλεί απλά το καταστρέφουμε. Στην περίπτωση των δένδρων, όταν αυτά βρίσκονται σε εκμεταλλεύσιμη περιοχή τα καίμε. Όταν δε, εμποδίζουν την κυκλοφορία, αντί να βρούμε μια λύση που απαιτεί λογική σκέψη, απλά τα κόβουμε. Καλύτερα να χρησιμοποιούμε τη φαιά ουσία στο φραπέ και στο τάβλι

.

Το δένδρο αυτό, όμως, υπήρχε εκεί πολύ πριν εμφανιστεί ο δρόμος. Και θα μπορούσε να είναι εκεί για πάρα πολλά ακόμη χρόνια προσφέροντας καταφύγιο σε χιλιάδες έμβιους οργανισμούς. Το κόψαμε όμως, γιατί ενοχλούσε κάτι μεταλλικούς κουβάδες μας, οι οποίοι έχουν μέσο όρο ζωής 10 χρόνια…Η σκιά του σίγουρα θα λήψει από τα γύρω σπίτια.

Ζήτω η πρόοδος – ζήτω ο εκσυγχρονισμός. Ισοπεδώστε τα όλα.