Category: Αστική Ανάπτυξη


Ψάχνοντας στο Διαδίκτυο, βρήκαμε ένα ενδιαφέρον άρθρο για ένα ξεχωριστό σώμα ποδηλατών που κυκλοφορεί στους δρόμους του Λονδίνου. Το μεταφράσαμε και σας το παρουσιάζουμε:

Στοιχεία από την Υπηρεσία Ασθενοφόρων του Λονδίνου φανερώνουν ότι το ειδικό ποδηλατικό σώμα πρώτων βοηθειών που ανταποκρίνεται στις επείγουσες κλήσεις έχει μειώσει το κόστος λειτουργίας του Συστήματος Υγείας για όλο το Ηνωμένο Βασίλειο κατά 350.000 ευρώ ετησίως, όσο δηλαδή κοστίζουν 20.000 δρομολόγια ασθενοφόρου. Το έσοδο αυτό προκύπτει από ένα πολύ απλό γεγονός: τα ποδήλατα δεν καταναλώνουν βενζίνη!


Συνέχεια

Advertisements

Όταν τα παιδιά της ομάδας του REBAR στο Σαν Φρανσίσκο ξεκινούσαν το πρώτο PARK(ing) Day το 2005, μάλλον δεν φανταζόντουσαν ότι μόλις πέντε χρόνια αργότερα κάθε τρίτη Παρασκευή του Σεπτέμβρη εκατοντάδες θέσεις πάρκινγκ σε όλον τον κόσμο θα έδιναν τη θέση τους σε αυτοσχέδια πάρκα, φτιαγμένα με μεράκι από οραματιστές ενός καλύτερου αστικού αύριο.

Με βασικό σκοπό να δείξει ότι το αστικό περιβάλλον δεν αποτελεί φυσικό νόμο, αλλά ένα ανθρώπινο κατασκεύασμα που σαφώς επιδέχεται βελτίωση, το PARK(ing) Day μάς καλεί πάνω απ’ όλα να αμφισβητήσουμε την καθεστηκυία τάξη, να ονειρευτούμε με ανοιχτά μάτια πώς μπορεί να είναι μια πόλη, και να κάνουμε το τολμηρό βήμα μεταμόρφωσης – έστω και για μία μόνο μέρα – ενός μικρού κομματιού του γκρίζου αστικού τοπίου. Άλλωστε αποτελεί πλέον βασική αρχή στη βιώσιμη αστική ανάπτυξη ότι το πιο ζωτικό σκέλος είναι η χρήση γης.

Το πόση γη χαρίζουμε στα αυτοκίνητα, είτε για δρόμους είτε για θέσεις πάρκινγκ, είναι ξεκάθαρο για όποιον κοιτάζει βλέποντας. Πόση από αυτή τη γη έχει ανάγκη μια πόλη όπως η Αθήνα για να φιλοξενήσει πράσινο απαραίτητο για την επιβίωση; Να μια καλή ερώτηση…

Συνέχεια

Προ ημερών επισκέφτηκα το κτήμα Πραποπούλου στο Πολύδροσο. Κατά την επιστροφή μου διάλεξα μια διαδρομή μέσα από τα στενά του Πολύδροσου, προτιμώντας τα από τις κεντρικές αρτηρίες, μιας και οι δρόμοι αυτοί έχουν πολλά δένδρα, παιδιά και σε γενικές γραμμές ήπια κυκλοφορία.

Στη διασταύρωση των οδών Ζαλόγγου και Κριεζή βρέθηκα αντιμέτωπος με το εξής θέαμα:

Εμείς εδώ στην Αθήνα – και μάλλον το φαινόμενο απαντάται σε ολόκληρη τη χώρα – όταν κάτι ενοχλεί απλά το καταστρέφουμε. Στην περίπτωση των δένδρων, όταν αυτά βρίσκονται σε εκμεταλλεύσιμη περιοχή τα καίμε. Όταν δε, εμποδίζουν την κυκλοφορία, αντί να βρούμε μια λύση που απαιτεί λογική σκέψη, απλά τα κόβουμε. Καλύτερα να χρησιμοποιούμε τη φαιά ουσία στο φραπέ και στο τάβλι

.

Το δένδρο αυτό, όμως, υπήρχε εκεί πολύ πριν εμφανιστεί ο δρόμος. Και θα μπορούσε να είναι εκεί για πάρα πολλά ακόμη χρόνια προσφέροντας καταφύγιο σε χιλιάδες έμβιους οργανισμούς. Το κόψαμε όμως, γιατί ενοχλούσε κάτι μεταλλικούς κουβάδες μας, οι οποίοι έχουν μέσο όρο ζωής 10 χρόνια…Η σκιά του σίγουρα θα λήψει από τα γύρω σπίτια.

Ζήτω η πρόοδος – ζήτω ο εκσυγχρονισμός. Ισοπεδώστε τα όλα.