Τις προάλλες είχα πάει για μπυρίτσα σε μια πλατεία της Αθήνας με φίλους. Καθώς συζητούσαμε, ήρθε ένας γνωστός και ζήτησε από έναν της παρέας αν μπορεί να κάνει μια μικρή βόλτα με το ποδήλατό του. Πάνω στο ποδήλατο ο φίλος μου είχε αφήσει το κράνος καθώς και την αλυσίδα με την οποία – όπως μας έλεγε ακριβώς εκείνη τη στιγμή – το ασφαλίζει όποτε αναγκάζεται να μην το έχει υπό διαρκή οπτική επαφή. Ο φίλος μου είπε στο παλικάρι ότι, οκ, να κάνει βόλτα. Του ζήτησε μόνο να αφήσει την αλυσίδα κάτω και άμα θέλει να φορέσει το κράνος. Το παλικάρι έκανε το ακριβώς αντίθετο: άφησε το κράνος καταγής και φόρεσε την αλυσίδα (είναι από τις μεγάλες, βαριές αλυσίδες που χρησιμοποιούν και οι μηχανόβιοι… ).Έπειτα είπε χαρακτηριστικά, καθώς ετοιμαζόταν να… μαρσάρει, πως την αλυσίδα τη χρειάζεται μήπως βρεθεί κάποιο Smart στον δρόμο του ώστε να το σπάσει, γιατί όσοι οδηγούν Smart είναι μαλάκες. Παράλληλα το κράνος το χλεύασε, λέγοντας πως δεν φοβάται τα αίματα…

Αυτή ίσως είναι μια απλή και αδιάφορη ιστορία, ωστόσο το περιστατικό με έβαλε σε σκέψεις τις οποίες θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας. Αρχικά, αναφορικά με το αν πρέπει να «φοβόμαστε τα αίματα»ή όχι, παραπέμπω στο ανάλογο θεματάκι που έγραψαν τα παιδιά πριν από λίγες μέρες… Κατά δεύτερον, πιστεύω ότι η επιλογή μας να ποδηλατούμε δεν μας κάνει εχθρούς των αυτοκινήτων και των οδηγών τους. Μέσα σε μία πόλη συνυπάρχουν τόσο διαφορετικοί άνθρωποι οι οποίοι έχουν κάθε δικαίωμα να επιλέγουν το μέσο μετακίνησης τους. Αν αυτό τους ζημιώνει οικονομικά και ψυχολογικά είναι δικό τους θέμα και εμένα δε με αφορά προσωπικά. Εννοείται βέβαια πως διεκδικώ παράλληλα το δικαίωμα στον καθαρό αέρα και στην ασφάλεια στους δρόμους, αλλά δεν τα βάζω με τον μέσο οδηγό, ο οποίος καλά καλά δεν ξέρει τι αποτέλεσμα προκαλεί η επιλογή του… Προσωπικα, επιλέγω να κινούμαι με το ποδήλατο πρώτα από όλα γιατί μου αρέσει να ποδηλατώ. Μου αρέσει η αίσθηση της ελευθερίας και η ταχύτητα με την οποία περνούν οι εικόνες μπροστά από τα μάτια μου. Ωστόσο δεν θεωρώ τον εαυτό μου καλύτερο από τους άλλους εξαιτίας αυτής της επιλογής. Λιγότερο αλλοτριωμένο ναι, πιο γυμνασμένο επίσης, πιο ανεξάρτητο στο κάτω κάτω, αλλά όχι καλύτερο ή πιο cool.

Από την άλλη κάποιος μπορεί να αναφερθεί στη συμπεριφορά που έχουν οι οδηγοί απέναντι στους ποδηλάτες, αλλά αυτό δεν είναι θέμα επιλογής μέσου μετακίνησης αλλά παιδείας οδηγικής αλλά και γενικότερης. Εγώ προσωπικά τσαντίζομαι συχνά με οδηγούς στους δρόμους της Αθήνας αλλά επιλέγω να μη συγκρούομαι γιατί δεν πρόκειται να βρω το δίκιο μου και επιπλέον θα χαλάσω και τη διάθεσή μου. Επομένως δεν ορίζω τον εαυτό μου απέναντι από τους οδηγούς μετατρέποντάς τους σε εχθρούς μου. Απλά επιλέγω ένα καλύτερο από όλες τις απόψεις (για μένα) τρόπο για να μετακινούμαι.

Σημασία πρώτιστα δεν έχει αν οδηγείς ποδήλατο, αμάξι, πατίνι ή τίποτα: σημασία έχει αν είσαι ή δεν είσαι άνθρωπος με παιδεία και σεβασμό προς τους άλλους. Ο παλικαράς που θα πάει να σπάσει τα Smart είναι χειρότερος από τον μέσο οδηγό αυτοκινήτου, δεν πα να ανέβει σε 15 ποδήλατα – γιατί πολύ απλά είναι κάγκουρας. Και το πρόβλημα στην Αθήνα δεν είναι κυρίως τα αυτοκίνητα: είναι πρώτα η καγκουριά και η ασέβεια. Αυτό ας το θυμόμαστε κι εμείς οι ποδηλάτες όποτε σκοτώνουμε χωρίς λόγο και ως αυτοσκοπό τα κόκκινα φανάρια – υπάρχουν και πεζοί στους δρόμους.

Κλείνω το πρώτο μου ποστ με ευχές για απολαυστικές βόλτες δίχως ατυχήματα και τσακωμούς με οδηγούς. Και σίγουρα με την ευχή να μην αρχίσουμε να γυρνάμε την πόλη σπάζοντας αυτοκίνητα…

Advertisements