Archive for Οκτώβριος, 2010


Τις προάλλες είχα πάει για μπυρίτσα σε μια πλατεία της Αθήνας με φίλους. Καθώς συζητούσαμε, ήρθε ένας γνωστός και ζήτησε από έναν της παρέας αν μπορεί να κάνει μια μικρή βόλτα με το ποδήλατό του. Πάνω στο ποδήλατο ο φίλος μου είχε αφήσει το κράνος καθώς και την αλυσίδα με την οποία – όπως μας έλεγε ακριβώς εκείνη τη στιγμή – το ασφαλίζει όποτε αναγκάζεται να μην το έχει υπό διαρκή οπτική επαφή. Ο φίλος μου είπε στο παλικάρι ότι, οκ, να κάνει βόλτα. Του ζήτησε μόνο να αφήσει την αλυσίδα κάτω και άμα θέλει να φορέσει το κράνος. Το παλικάρι έκανε το ακριβώς αντίθετο: άφησε το κράνος καταγής και φόρεσε την αλυσίδα (είναι από τις μεγάλες, βαριές αλυσίδες που χρησιμοποιούν και οι μηχανόβιοι… ).Έπειτα είπε χαρακτηριστικά, καθώς ετοιμαζόταν να… μαρσάρει, πως την αλυσίδα τη χρειάζεται μήπως βρεθεί κάποιο Smart στον δρόμο του ώστε να το σπάσει, γιατί όσοι οδηγούν Smart είναι μαλάκες. Παράλληλα το κράνος το χλεύασε, λέγοντας πως δεν φοβάται τα αίματα…

Αυτή ίσως είναι μια απλή και αδιάφορη ιστορία, ωστόσο το περιστατικό με έβαλε σε σκέψεις τις οποίες θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας. Συνέχεια

Οι φωτογραφίες της εβδομάδας

Κι ενώ μερικοί ποδηλατούν ρυμουλκώντας ένα φορτηγό με μουσικούς στην καρότσα κατά τη διάρκεια ποδηλατοπορείας…

…κάποιοι άλλοι επιλέγουν να πάνε σε ποδηλατοπορεία με αυτοκίνητο κουβαλώντας το ποδήλατο στο πορτ-παγκάζ!

Σαν να λέμε, πάω σε μια πεντακάθαρη θάλασσα και επιλέγω να κάνω μπάνιο στην πισίνα δίπλα…

Να το βράσω το θέμα, φίλες και φίλοι, αν είναι να χρησιμοποιούμε αυτοκίνητα για τη μετάβασή μας σε οποιαδήποτε ποδηλατοβόλτα/πορεία… Ακόμη κι αν τα παιδιά αυτά έρχονται από μακριά, γιατί δεν διοργανώνουν μια ποδηλατοβόλτα στην περιοχή τους;! Δεν καταλαβαίνουν πώς αυτό που κάνουν απλώς προσθέτει ένα αχρείαστο αμάξι στους δρόμους;

Όχι απλά δεν έχει νόημα, αλλά είναι από τα πλέον άσκοπα πράγματα που έχουμε δει μέχρι στιγμής. Σαν να σε κουβαλάει κάποιος μέχρι λίγο πριν την κορυφή του βουνού και να καυχιέσαι αργότερα πως το κατέκτησες με τις δυνάμεις σου.

thumbs down…

Η ασφάλεια κεφαλιού είναι ένα μεγάλο θέμα για τον σύγχρονο ποδηλάτη και αναλύεται σε δύο βασικές συνιστώσες: κράνος και γυαλιά. Ας πιάσουμε σε αυτό το ποστ το κράνος…

Πολλοί είναι οι ποδηλάτες που στο άκουσμα της λέξης «κράνος» μορφάζουν και αρχίζουν τις κοροϊδίες… Κι εγώ πριν από λίγο καιρό το ίδιο έλεγα: «Αν σε χτυπήσει αμάξι, φίλε μου, το κράνος δε σε σώζει» – το σύνηθες σχόλιο. Σαφώς. Αν σε χτυπήσει αμάξι, δε σε σώζει ούτε πανοπλία… Υπάρχει όμως ένα μεγάλο αλλά: ότι το κράνος μάς προστατεύει κυρίως αν πέσουμε από μόνοι μας.

Κλασικό παράδειγμα ένας φίλος, που κουνάμενος κουνάμενος, έφαγε μόνος του μια ωραία χύμα με 20 χλμ./ώρα. Χτύπησε πολύ στον ώμο, για την ακρίβεια έσπασε την κλείδα, και στα πλευρά. Στο κεφάλι όχι. Ιδού το κράνος του μετά την πτώση:

Φαντάζεσαι, τίμιε αναγνώστα, αυτό το βαθούλωμα στο κεφάλι;

Το κράνος λοιπόν πραγματικά μπορεί να κάνει τη διαφορά σε περίπτωση πτώσης αλλά μόνο αν α) είναι το σωστό κράνος, και β) αν φορεθεί σωστά! Ιδού λοιπόν ένα μικρό βίντεο με τα βασικά πράγματα που πρέπει κάποιος να έχει κατά νου κατά την αγορά και τοποθέτηση κράνους:

Οι ποδηλάτες συνήθως επενδύουν λεφτά σε μια καλή αλυσίδα ή πέταλο, και καλά κάνουν: χωρίς ποδήλατο, δεν γίνεται πια να ποδηλατίσεις. Πόσο μάλλον χρειάζεται ανάλογη ή και μεγαλύτερη επένδυση για κράνος: χωρίς υγιές κεφάλι, δεν γίνεται πια να κάνεις πολλά πράγματα…