Archive for Σεπτεμβρίου, 2010


Όλοι γνωρίζουμε ότι η κατάσταση στην Ελλάδα δεν είναι η καλύτερη δυνατή για τους ποδηλάτες. (Όχι ότι ειναι η καλύτερη δυνατή για τους υπόλοιπους, αλλά λέμε τώρα…) Θα μπορούσε να είναι χειρότερα; Μάλλον ναι. Τουλάχιστον εδώ όταν κάνουμε Critical Mass η αστυνομία βοηθάει, δεν μας απειλεί με καραμπίνες…

Ο λόγος για την Curitiba, όπου στην ποδηλατοπορεία – Bicicletada τη λένε εκεί – που έγινε στις 27/9, η αστυνομία «επέδειξε υπερβάλλοντα ζήλο» (που θα έλεγαν και οι δημοσιογράφοι) για να σταματήσει τους ποδηλάτες: μπλόκα και καραμπίνες ήταν στην ημερησία διάταξη. Η αφορμή που χρησιμοποίησαν ήταν ότι πιο πριν κάποια παιδιά κατέβαζαν (παράνομα τοποθετημένες) προεκλογικές αφίσες. Αλλά όπως μας είπε φίλος από τη Βραζιλία, η αστυνομία παρακολούθησε από την αρχή τη βόλτα και απλώς έψαχνε τον λόγο να ορμήσει. Κι όταν λέμε «να ορμήσει», δηλαδή να βγάλει τα όπλα. Οι εικόνες μιλούν από μόνες τους…

Πηγή: Bicicleteiros Curitiba

Το μεγαλύτερο κρίμα της ιστορίας είναι ότι τούτο συνέβη ειδικά στην Curitiba: μια πόλη που πολλάκις έχει δεχθεί εγκώμια ως πρότυπο αστικής ανάπτυξης, ειδικά σε θέματα συγκοινωνιών. Αλίμονο, μάλλον η ειδυλλιακή εικόνα (που τουλάχιστον εγώ είχα) αποτελεί πλέον παρελθόν, και η πραγματικότητα ανατέλλει: τα καλά στην πόλη άνθησαν μόνο κατά τη δημαρχία του Jaime Lerner. Τώρα, αν σταματάς αυτοκίνητα για να περάσουν παππούδες και γιαγιάδες από τη διάβαση (όπως έκαναν τα παιδιά της φώτο), σε περιμένει αυτό:

Πηγή: Bicicleteiros Curitiba

Ευτυχώς, κανείς δεν συνελήφθη τελικά. Αλλά, ρε γμτ, να είσαι μια πόλη με τέτοια καλή εικόνα στον κόσμο και να τη χαλάς τόσο μα τόσο πολύ… Γιατί;

Χθες το βράδυ, καθώς περίμενα σε ένα φανάρι σταμάτησε δίπλα μου ένας τυπάκος πάνω σε ένα παπάκι, οδηγός delivery. Κοίταξε περιπαικτικά το ποδηλατάκι μου, και μου είπε χασκογελώντας: «Πάμε κόντρα;».

Να πάμε, φίλε μου καλέ, αλλά σε τι; Να πάμε κόντρα στο πόσο θόρυβο κάνεις εσύ, και στο πόσο κάνω εγώ; Να πάμε κόντρα στο πόσο κοστίζει η μετακίνησή σου σε σχέση με τη δική μου; Στο πόσο μολύνει την ατμόσφαιρα; Στο πόσο επικίνδυνος είμαι για τους άλλους σε σχέση με σένα; Ή στο πόση άσκηση προσφέρουμε στον οργανισμό μας ο καθένας απ’ τους δύο;

Αν είναι να πάμε σε κάτι κόντρα, τότε ας είναι στο πόσο σεβόμαστε τον εαυτό μας και τους άλλους. Κι επειδή προσωπικά σέβομαι τον εαυτό μου, ας μην πάμε κόντρα σε τίποτα…

Ψάχνοντας στο Διαδίκτυο, βρήκαμε ένα ενδιαφέρον άρθρο για ένα ξεχωριστό σώμα ποδηλατών που κυκλοφορεί στους δρόμους του Λονδίνου. Το μεταφράσαμε και σας το παρουσιάζουμε:

Στοιχεία από την Υπηρεσία Ασθενοφόρων του Λονδίνου φανερώνουν ότι το ειδικό ποδηλατικό σώμα πρώτων βοηθειών που ανταποκρίνεται στις επείγουσες κλήσεις έχει μειώσει το κόστος λειτουργίας του Συστήματος Υγείας για όλο το Ηνωμένο Βασίλειο κατά 350.000 ευρώ ετησίως, όσο δηλαδή κοστίζουν 20.000 δρομολόγια ασθενοφόρου. Το έσοδο αυτό προκύπτει από ένα πολύ απλό γεγονός: τα ποδήλατα δεν καταναλώνουν βενζίνη!


Συνέχεια

Την Παρασκευή που μας πέρασε (24/9 και όχι 13/9 που έγραψε ο καμμένος ο ανταποκριτής μας… :-P) η μικρή μας ομάδα βρέθηκε να ποδηλατεί μέσα σε μια μεγαλύτερη. Ήταν η πρώτη συμμετοχή στο Freeday και για τους τρεις μας. Γνωριστήκαμε και μιλήσαμε με πολλούς και πολλές. Βγάζουμε το καπέλο στον αναβάτη εκείνον που εμπλούτισε την πορεία με το περίεργο όχημα/ τρίκυκλο.

Μας ενθουσίασαν ο παλμός και ο ενθουσιασμός. Δυστυχώς, ο τραμπουκισμός ήταν και αυτός παρών, κάνοντας αισθητή την παρουσία του όταν κάποιος ποδηλάτης – χαρακτηριστικό παράδειγμα κάφρου, η ντροπή του κινήματος – κλώτσησε ένα αυτοκίνητο αναίτια. Την επόμενη φορά που ο κάτοχος του αυτοκινήτου αυτού συναντήσει ποδηλάτη στον δρόμο πώς θα τοποθετηθεί απέναντί του άραγες;.. Ευτυχώς το επεισόδιο ήταν μεμονωμένο, και η υπόλοιπη πορεία ήταν πολύ ευχάριστη. Μας χαιρετούσαν από μπαλκόνια, μας καλέσανε σε πάρτυ (πρέπει να είχαν δυνατά αποθέματα κάβας και τόλμη για να κάνουν κάτι τέτοιο), μας αποκαλούσαν υπέροχους κτλ.

Πολύ περισσότερο χαρήκαμε για την αθρόα προσέλευση. Μια απλή βόλτα γίνεται παράδειγμα πολιτικής στάσης απέναντι στις αλλοτριωμένες αντιλήψεις για τη μετακίνηση, τη διασκέδαση, τη συνεύρεση. Μακάρι όλα τα παιδιά αυτά να αρχίσουν να χρησιμοποιούν το ποδήλατο σε καθημερινή βάση για τη μετακίνησή τους από και προς το γραφείο, για τα ψώνια, παντού. Θέλουμε να δούμε τους δρόμους της Αθήνας με περισσότερα ποδήλατα.

Προσεγγίσαμε έναν ποδηλάτη και του ζητήσαμε την άδεια να ανεβάσουμε το video που τραβούσε στο κανάλι μας στο youtube.

Enjoy. C u next time!

Καλή εβδομάδα.

Όταν τα παιδιά της ομάδας του REBAR στο Σαν Φρανσίσκο ξεκινούσαν το πρώτο PARK(ing) Day το 2005, μάλλον δεν φανταζόντουσαν ότι μόλις πέντε χρόνια αργότερα κάθε τρίτη Παρασκευή του Σεπτέμβρη εκατοντάδες θέσεις πάρκινγκ σε όλον τον κόσμο θα έδιναν τη θέση τους σε αυτοσχέδια πάρκα, φτιαγμένα με μεράκι από οραματιστές ενός καλύτερου αστικού αύριο.

Με βασικό σκοπό να δείξει ότι το αστικό περιβάλλον δεν αποτελεί φυσικό νόμο, αλλά ένα ανθρώπινο κατασκεύασμα που σαφώς επιδέχεται βελτίωση, το PARK(ing) Day μάς καλεί πάνω απ’ όλα να αμφισβητήσουμε την καθεστηκυία τάξη, να ονειρευτούμε με ανοιχτά μάτια πώς μπορεί να είναι μια πόλη, και να κάνουμε το τολμηρό βήμα μεταμόρφωσης – έστω και για μία μόνο μέρα – ενός μικρού κομματιού του γκρίζου αστικού τοπίου. Άλλωστε αποτελεί πλέον βασική αρχή στη βιώσιμη αστική ανάπτυξη ότι το πιο ζωτικό σκέλος είναι η χρήση γης.

Το πόση γη χαρίζουμε στα αυτοκίνητα, είτε για δρόμους είτε για θέσεις πάρκινγκ, είναι ξεκάθαρο για όποιον κοιτάζει βλέποντας. Πόση από αυτή τη γη έχει ανάγκη μια πόλη όπως η Αθήνα για να φιλοξενήσει πράσινο απαραίτητο για την επιβίωση; Να μια καλή ερώτηση…

Συνέχεια

Παρασκευή – άλλη μια εβδομάδα πέρασε και ακόμη ένα Σου-Κου έρχεται…

Σας ευχομάστε να το διασκεδάσετε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Οι αναρτήσεις της Παρασκευής είναι δίχως λόγια αλλά με εικόνες και στιγμιότυπα που τραβήξαμε από την εβδομάδα που πέρασε.

Καλό Σου-Κου λοιπόν!

Μην ξεχνάτε ότι σήμερα παίζει και το PARK(ing) Day in Athens, στη Σκουφά!

Την Κυριακή που μας πέρασε έλαβε χώρα το πρώτο Lunch Street Party (LSP) της νέας σεζόν. Περάσαμε και εμείς από εκεί για να παραβρεθούμε για πρώτη φορά ως ένας μικρός κύκλος μέσα σε πολλούς μεγαλύτερους. Είδαμε ποδηλάτες και μη να μαζεύονται όλοι μαζί σε μια πλατεία και να αλλάζουν εντελώς τα δεδομένα. Πολύχρωμες καρέκλες και αυτοσχέδια έπιπλα, τραπέζια γεμάτα με κάθε λογής φαγητά, γλυκά και ποτά για να καλύψουν το κάθε διαιτολόγιο.

Το LSP είναι μια πολύ σωστή έκφραση για το πώς μπορεί να αξιοποιηθεί ο δημόσιος χώρος. Ταυτόχρονα είναι μια πετυχημένη συνεύρεση, καθώς δίνει την ευκαίρια σε άτομα από διάφορες κουλτούρες να έρθουν μαζί και να κάνουν κάτι πολύ απλό: να μοιραστούν σπιτικό φαγητό – no hidden catch που λένε και οι αγγλομαθείς. Και να δώσουν χρώμα, ζωντάνια και εν τέλει αξία στα πάρκα της κάθε γειτονιάς.

Σε κάποια στιγμή ένας αυτοσχέδιος κουμπαράς άρχισε να βολτάρει ανάμεσα στο πλήθος. Η κοπέλα που τον κρατούσε μας πληροφόρησε πως συγκέντρωνε χρήματα για τη διοργάνωση μιας σχετικά νέας δράσης,  γνωστής ως PARK(ing) Day που λαμβάνει χώρα επίσημα σε όλον τον κόσμο την τρίτη Παρασκευή κάθε Σεπτέμβρη. Η ιδέα είναι να μετατραπεί ένας χώρος ελεγχόμενης στάθμευσης σε… μίνι πάρκο – πληρώνοντας φυσικά το κόστος ενοικίασης της θέσης.

Για περισσότερες πληροφορίες, διαβάστε την ανάρτηση στο blog του LSP και το ανάλογο event στο facebook.

Χίλια Μπράβο, παιδιά!

Γιατί ασχολούμαστε; Γιατί τα βάζουμε με τα καημένα τα αυτοκίνητα; Άλλωστε δεν είναι ακριβώς το αυτοκίνητο που πρόσφερε και προσφέρει μια πρωτόγνωρη κατά το παρελθόν ελευθερία μετακίνησης στον μέσο άνθρωπο; Δεν αποτελεί το αμάξι μέρος της «ένωσης των λαών» που συντελείται από τις εξελίξεις στις μετακινήσεις; Δεν είναι, τέλος, το αυτοκίνητο που αποτελεί την «ατμομηχανή» της ευρωπαϊκής και παγκόσμιας οικονομικής ανάπτυξης; (Όπως διατείνονται οι αυτοκινητοβιομηχανίες τουλάχιστο…)

Σαφώς το αυτοκίνητο αυτό καθ’ αυτό δεν είναι «σατανικό», όπως και οι πυρήνες που οδηγούνται σε σχάση δεν ευθύνονται επ’ ουδενί για τα δεινά που δημιουργεί η λανθασμένη χρήση τους. Το πρόβλημα δεν είναι το αυτοκίνητο ως ύπαρξη, αλλά η λανθασμένη χρήση του. Όπως είπε ο Παράκελσος, «η δόση καθορίζει το δηλητήριο». Ακόμη και το νερό (σε μία στιγμιαία δόση έξι κιλών) είναι θανατηφόρο…

Δεδομένης της κατάστασης στον κόσμο αυτή τη στιγμή, αναφορικά με τις μεταφορές και τις συγκοινωνίες, η πρώτη βασική ερώτηση για κάθε συλλογισμό δεν μπορεί παρά να είναι η εξής: Υπάρχει πρόβλημα σήμερα με το πώς χρησιμοποιούνται τα αυτοκίνητα; Ναι, πιστεύουμε – ακράδαντα. Όχι ένα, αλλά δέκα+ένα μεγάλα προβλήματα αναφαίνονται για τον ανθρωπο, την οικονομία, την κοινωνία και το περιβάλλον του από τη συνειδητή επιλογή να χρησιμοποιείται για τη γρήγορη μετακίνηση ενός ανθρώπου 80 κιλών, π.χ., μια μηχανή που ζυγίζει 2 τόνους. Θα παρουσιάσουμε λοιπόν, σε μια σειρά άρθρων, τα έντεκα μεγάλα προβλήματα που δημιουργεί η αλόγιστη χρήση των αυτοκινήτων, τα οποία είναι: Συνέχεια