Πριν από μερικές μέρες βρέθηκα σε ένα ποδηλατάδικο στο Ψυχικό. Αναζητούσα ένα ανταλλακτικό για το ποδήλατό μου. Πήγα κατευθείαν λοιπόν στον τεχνικό και τον ρώτησα αν το είχαν στοκ. Δυστυχώς, ατύχησα: είναι -λέει- περίοδος υψηλής ζήτησης και ταυτόχρονα με τις απεργίες δημιουργήθηκε πρόβλημα στην τροφοδοσία Φεύγοντας ρώτησα αν θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω την τρόμπα τους για να ελέγξω την πίεση στα ελαστικά μου. Καθώς λοιπόν φούσκωνα, έρχεται ένας ποδηλάτης γύρω στα 30 σπρώχνοντας ένα ποδήλατο –ε, τι άλλο να κουβαλά κανείς σε ένα ποδηλατάδικο -με σκασμένο λάστιχο. Χαιρέτησε με ένα τρόπο που απευθυνόταν μόνο προς τον τεχνικό και πληροφόρησε ότι θα ήθελε αλλαγή ελαστικού. (Κλασική συμπεριφορά της εποχής μας, όπου η καλημέρα κοστίζει και τη χρησιμοποιούμε σχεδόν μόνο εκεί που έχουμε συμφέρον.) Ο τεχνικός τον κοίταξε και του είπε να περιμένει λίγο καθώς είναι απασχολημένος σε ένα άλλο ποδήλατο. Ο φίλος ποδηλάτης χαμογέλασε αλλά μετά σκυθρώπιασε λίγο και με ύφος ανησυχητικό δήλωσε χαμηλόφωνα:

«Συγγνώμη, ξέρετε, ξέχασα τη βαλβίδα στο σπίτι, πειράζει

Ομολογουμένως μπερδευτήκαμε. Και εγώ και ο τεχνικός. Και οι δύο ταυτόχρονα -ο τεχνικός φωναχτά και εγώ από μέσα μου – ρωτήσαμε:

«Ξέχασες τη βαλβίδα; Δηλαδή;»

«Ε, να μωρέ. Ξέχασα τη βαλβίδα που μπαίνει εκεί», απάντησε ο ποδηλάτης δείχνοντας προς τη βαλβίδα της σαμπρέλας. Το μάτι μου ακολούθησε την πορεία του δακτύλου του και συνάντησε την βαλβίδα της σαμπρέλας, η οποία απόλυτα φυσιολογικά αλλά σε πλήρη αντίφαση με τη δήλωση του ποδηλάτη μάς χαμογελούσε από τη θέση της ανάμεσα στις ακτίνες, στεκάμενη περήφανα σαν περισκόπιο υποβρυχίου πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Κάτι δεν πήγαινε καλά στην όλη ιστορία…

Δύο πιθανά σενάρια: Ή η βαλβίδα ήξερε κόλπα τηλεμεταφοράς ή ο ποδηλάτης είχε πραγματικά μεσάνυχτα από τεχνικές γνώσεις ποδηλάτου. Και προφανώς δεν συνέβαινε το πρώτο… Ο φίλος μας, λοιπόν, είχε ξεχάσει το καπάκι της βαλβίδας σπίτι και έσφαλλε νομίζοντας πως ήταν η βαλβίδα η ίδια.

«Αυτό, φίλε μου, είναι το καπάκι που προστατεύει το στόμιο της βαλβίδας» απάντησε μισογελώντας ο μηχανικός, ενώ ταυτόχρονα το άρθρο που διαβάζετε άρχισε να σχηματίζεται στο μυαλό μου.

Την ίδια μέρα, αμέσως μετά από την εμπειρία αυτή και αφού δεν είχα βρει αυτό που ζητούσα, αποφάσισα να πάω και σε δεύτερο ποδηλατάδικο προς αναζήτηση του ανταλλακτικού. Ήταν ήδη αργά και δεν θα προλάβαινα να κατέβω στο κέντρο οπότε δοκίμασα την τύχη μου σε ένα των βορειοανατολικών προαστίων.

Ξεκίνησα απογοητευμένος, σκεφτόμενος πως αν ένα καλό και ενημερωμένο ποδηλατάδικο όπως το πρώτο δεν το είχε, σιγά μην το εύρισκα στο συνοικιακό. Αλλά είχα σκυλιάσει. Το ήθελα και το ήθελα τώρα. Πετάλι λοιπόν μέχρι που φθάνω στον προορισμό μου όπου, προς μεγάλη μου έκπληξη, ήταν πήχτρα. Γινόταν ένας μικρός χαμός. Σαφώς και δεν μπορούσα να κρύψω τη χαρά μου καθώς μέσα στη μισή ώρα που παρέμεινα στο μαγαζί ο αριθμός της οικογενείας των ποδηλατών της Αθήνας αυξήθηκε κατά τέσσερα άτομα. Ταυτόχρονα δεν μπορούσα να κρύψω την ανυπομονησία μου, καθόμουν σε αναμμένα κάρβουνα, αλλά δεν υπήρχε κανείς να με εξυπηρετήσει. Τελικά και προς καλή μου τύχη βρήκα αυτό που αναζητούσα και στάθηκα στην ουρά περιμένοντας υπομονετικά (τελικά) πίσω από τρία άτομα να πληρώσω.

Καθυστέρηση.

Στο μαγαζί πανικός. Πέντε πωλητές και ο καθένας να απασχολείται με τρεις διαφορετικούς πελάτες ταυτόχρονα. Ήταν απίστευτο. Με τα πολλά, έρχεται η σειρά της κοπέλας μπροστά μου, η οποία αγόραζε ένα ποδήλατο γνωστής μάρκας μηχανών που έχει χρώμα κατατεθέν το πορτοκαλί, και αξίας μεγαλύτερης από τον βασικό μισθό στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή. Πλήρωσε με πιστωτική και ενόσω περιμέναμε όλοι το μηχάνημα της τράπεζας να δώσει την έγκριση, σκάει ένας ποδηλάτης με ένα στεφάνι στο χέρι και ρωτά:

«Αφεντικό, μπορείς να μου κάνεις ακτινολόγηση

Εδώ ο κόσμος χανόταν, σε μισή ώρα το μαγαζί έκλεινε, υπήρχαν μέσα τουλάχιστον δεκαπέντε πελάτες που σίγουρα θα αγόραζαν κάτι και αυτός ήθελε επί τόπου ακτινολόγηση. Που σημαίνει πως ή μάλλον δεν ξέρει τη διαδικασία ή απλώς δεν έχει επίγνωση του περιβάλλοντός του και βλέπει μέχρι εκεί που τελειώνει η μύτη του. Και επειδή η ασφάλεια ενός ποδηλάτη εν ώρα πορείας στηρίζεται στην παρατήρηση του περιβάλλοντος γύρω από το ποδήλατο, θα έλεγα απλά πως δεν ήξερε ότι σε τέτοιες καταστάσεις φόρτου η ακτινολόγηση δεν μπορεί να γίνει επί τόπου – ιδίως μάλιστα όταν το στεφάνι χρειάζεται αρκετή δουλειά.

Καθώς τα σκεφτόμουν όλα αυτά μαζί με τη μαγική βαλβίδα παραπάνω, προς μεγάλη μου έκπληξη ακούω την κοπέλα μπροστά να ρωτά:

«Με συγχωρείτε, τι είναι η ακτινολόγηση

Φανταστείτε τώρα την αντίδραση των έξι αρσενικών που δουλεύουν στο ποδηλατάδικο και μερικών πελατών του ιδίου φύλου. Ξεκίνησε ένας αγώνας ταχύτητας προς απάντηση αυτής της ερώτησης που βγήκε από τα χείλη της νόστιμης κοπέλας. Όλη αυτή η μαγική στιγμή που ο χρόνος πάγωσε προς όλους έλιωσε άξαφνα, όταν ο μαγαζάτορας πολύ πιο γρήγορα από όλους κέρδισε απαντώντας:

«Ακτινολόγηση χρειάζεσαι» είπε «όταν κάποια από τις δύο ρόδες σου» – ή και οι δύο, σκέφτηκα εγώ σαρκαστικά, ενώ το άρθρο αυτό μεγάλωνε στο κεφάλι μου κι άλλο – «χορεύουν αριστερά-δεξιά σα βάρκα στη φουρτούνα». Η αποθέωση της ποδηλατικής ποίησης… Κάτι σαν να σκίζεις τον άνεμο καβάλα σε ποδήλατο-τσοπεριά…

Η κοπέλα όμως, ήθελε να μάθει κι άλλα:

«Και τι είναι αυτό που κάνει τις ρόδες να θέλουν ακτινολόγηση;», ρώτησε.

«Η κακή χρήση» ήρθε η εκπληκτικά πεζή απάντηση σε αντίθεση με πριν.

«Δηλαδή, ποια είναι η κακή χρήση;», κτλ., κτλ.

Δεν θα σας κουράσω άλλο με αυτή τη στιχομυθία. Με τα πολλά η έγκριση ήρθε, η κοπέλα πήρε χαρούμενη και πληροφορημένη το νέο της ποδήλατο, πλήρωσα και εγώ με τη σειρά μου και τσούλησα νωχελικά προς το σπιτάκι μου.

Το θέμα που είναι ξεκάθαρο από αυτές τις μικρές αλλά χαρακτηριστικές εμπειρίες είναι πως πολλοί αναβάτες εκεί έξω δεν έχουν καμία ιδέα για το πώς λειτουργεί το ποδήλατο και ποια είναι η στοιχειώδης συντήρηση που μπορούν να του κάνουν μόνοι τους, πολλές φορές μάλιστα δωρεάν.

Προσωπικά ένας από τους λόγους που κάνω ποδήλατο είναι γιατί μου προσφέρει αυτό το καταπληκτικό συναίσθημα της αυτονομίας. Μπορώ να πάω όπου θέλω και όποτε το θέλω, προπαντός εύκολα και γρήγορα. Ανεξάρτητα από την ώρα και τις συνθήκες. Βρέξει ή χιονίσει. Είτε έχει γενική απεργία είτε όχι. Χωρίς να επηρεάζομαι από τις αυξομειώσεις της τιμής των καυσίμων. Αρκεί τα πόδια μου να αντέχουν και το ποδήλατο να λειτουργεί σωστά. Για το δεύτερο τη μεγαλύτερη ευθύνη φέρει ο ίδιος ο αναβάτης. Και επειδή τα ποδήλατα, όπως όλα τα υλικά αντικείμενα, φθείρονται και χαλάνε, καλό θα ήταν να έχουμε όλοι κάποιες βασικές γνώσεις επισκευής και συντήρησης. Δεν υπάρχει ποδήλατο που να μη χάλασε ποτέ. Όλα χρειάζονται επισκευή πότε-πότε.

Η φθορά είναι για μένα ο εχθρός της αυτονομίας μου, περιμένοντας υπομονετικά κρυμμένη στις γωνίες να βάλει τρικλοποδιά στο ποδήλατό μου. Και πολλές φορές αυτό συμβαίνει όταν είμαι στον δρόμο και τσουλάω χαρούμενα. Τι θα έκανες αν ήσουν στον δρόμο 5 χλμ. μακριά από ένα ποδηλατάδικο και σου έσκαγε το λάστιχο; Θα προτιμούσες να περπατήσεις μέχρι εκεί ή να έχεις τις γνώσεις να το επιδιορθώσεις επί τόπου και να συνεχίσεις; Και αν ήταν βράδυ; Μήπως θα προτιμούσες να τραβηχτείς μέχρι τον Αλτιπαρμάκη κοντά στην Ομόνοια (Αριστοτέλους 10) που εκτός του ότι είναι άριστος μάστορας, μένει ανοικτός συνήθως μέχρι τα μαύρα μεσάνυκτα;

Το ποδήλατο είναι ίσως το κορυφαίο μέσο μετακίνησης μέσα στην πόλη (και πολλές φορές και στην εξοχή, όταν το επιτρέπει ο χρόνος) και είμαι σίγουρος πως πολλοί συμπολίτες μας φοβούνται να τολμήσουν όχι μόνο εξαιτίας της ζούγκλας που επικρατεί στον δρόμο, αλλά και επειδή δεν έχουν ιδέα πώς να αντιμετωπίσουν μια απλή βλάβη και για τον λόγο αυτόν προτιμούν την ασφάλεια κάποιου άλλου μέσου. Στην τελική αν πάθουν λάστιχο με το αυτοκίνητο θα φωνάξουν την ΕΛΠΑ ή κάποια αντίστοιχη εταιρεία και όλα είναι ελεγχόμενα. Στην περίπτωση του ποδηλάτου, τα πράγματα είναι διαφορετικά.

Παρ’ όλα αυτά, δεν χρειάζεται να έχεις μεταπτυχιακό μηχανολόγου/μηχανικού για να μπορείς να κάνεις κάποιες επιδιορθώσεις στο ποδήλατό σου. Το μόνο που χρειάζεσαι είναι μερικά εργαλεία και τη διάθεση να μάθεις προκειμένου στο  99% των περιπτώσεων τεχνικού προβλήματος να είσαι ασταμάτητος/τη παντού και πάντα.

Τις επόμενες μέρες λοιπόν θα ακολουθήσει μια σειρά άρθρων – κατά πάσα πιθανότητα θα αφιερώσουμε μία μέρα τη βδομάδα σε άρθρα σχετικά με τη συντήρηση – με κατατοπιστικές φωτογραφίες και οδηγίες. Ξεκινώντας με τη #1 βλάβη παγκοσμίως: το σκασμένο λάστιχο και πώς να το αλλάζετε εύκολα και γρήγορα μόνοι σας.

Ποδήλατο και ελευθερία.

Καλό Σάββατο-Κύριακο.

ΥΓ. Αν θέλετε να διατηρείτε τα στεφάνια σας ίσια,  και να αποφεύγετε τις ποιητικές εικόνες από βάρκες που κουνιούνται αριστερά-δεξιά, το κύριο είναι να αποφεύγετε επίσης τις λακούβες. Τώρα αυτό είναι δύσκολο όταν οι δρόμοι της Αθήνας είναι σε τέτοιο χάλι (τα ακούτε, κύριοι και κυρίες στον Δήμο;). Αλλά από την άλλη μεριά, το να αποφεύγεις τις λακούβες κάνει την οδήγηση πιο διασκεδαστική….

Advertisements