Archive for Ιουλίου, 2010


Σκεφθήκαμε τις Παρασκευές να σας παρουσιάζουμε διάφορες φωτογραφίες από τις εξορμήσεις μας στους δρόμους της πόλης. Ποδηλατικού ενδιαφέροντος και μη.

Καλό Σαββατοκύριακο και καλά μπάνια.

Συνέχεια

Προ ημερών επισκέφτηκα το κτήμα Πραποπούλου στο Πολύδροσο. Κατά την επιστροφή μου διάλεξα μια διαδρομή μέσα από τα στενά του Πολύδροσου, προτιμώντας τα από τις κεντρικές αρτηρίες, μιας και οι δρόμοι αυτοί έχουν πολλά δένδρα, παιδιά και σε γενικές γραμμές ήπια κυκλοφορία.

Στη διασταύρωση των οδών Ζαλόγγου και Κριεζή βρέθηκα αντιμέτωπος με το εξής θέαμα:

Εμείς εδώ στην Αθήνα – και μάλλον το φαινόμενο απαντάται σε ολόκληρη τη χώρα – όταν κάτι ενοχλεί απλά το καταστρέφουμε. Στην περίπτωση των δένδρων, όταν αυτά βρίσκονται σε εκμεταλλεύσιμη περιοχή τα καίμε. Όταν δε, εμποδίζουν την κυκλοφορία, αντί να βρούμε μια λύση που απαιτεί λογική σκέψη, απλά τα κόβουμε. Καλύτερα να χρησιμοποιούμε τη φαιά ουσία στο φραπέ και στο τάβλι

.

Το δένδρο αυτό, όμως, υπήρχε εκεί πολύ πριν εμφανιστεί ο δρόμος. Και θα μπορούσε να είναι εκεί για πάρα πολλά ακόμη χρόνια προσφέροντας καταφύγιο σε χιλιάδες έμβιους οργανισμούς. Το κόψαμε όμως, γιατί ενοχλούσε κάτι μεταλλικούς κουβάδες μας, οι οποίοι έχουν μέσο όρο ζωής 10 χρόνια…Η σκιά του σίγουρα θα λήψει από τα γύρω σπίτια.

Ζήτω η πρόοδος – ζήτω ο εκσυγχρονισμός. Ισοπεδώστε τα όλα.

Πριν από μερικές μέρες βρέθηκα σε ένα ποδηλατάδικο στο Ψυχικό. Αναζητούσα ένα ανταλλακτικό για το ποδήλατό μου. Πήγα κατευθείαν λοιπόν στον τεχνικό και τον ρώτησα αν το είχαν στοκ. Δυστυχώς, ατύχησα: είναι -λέει- περίοδος υψηλής ζήτησης και ταυτόχρονα με τις απεργίες δημιουργήθηκε πρόβλημα στην τροφοδοσία Φεύγοντας ρώτησα αν θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω την τρόμπα τους για να ελέγξω την πίεση στα ελαστικά μου. Καθώς λοιπόν φούσκωνα, έρχεται ένας ποδηλάτης γύρω στα 30 σπρώχνοντας ένα ποδήλατο –ε, τι άλλο να κουβαλά κανείς σε ένα ποδηλατάδικο -με σκασμένο λάστιχο. Χαιρέτησε με ένα τρόπο που απευθυνόταν μόνο προς τον τεχνικό και πληροφόρησε ότι θα ήθελε αλλαγή ελαστικού. (Κλασική συμπεριφορά της εποχής μας, όπου η καλημέρα κοστίζει και τη χρησιμοποιούμε σχεδόν μόνο εκεί που έχουμε συμφέρον.) Ο τεχνικός τον κοίταξε και του είπε να περιμένει λίγο καθώς είναι απασχολημένος σε ένα άλλο ποδήλατο. Ο φίλος ποδηλάτης χαμογέλασε αλλά μετά σκυθρώπιασε λίγο και με ύφος ανησυχητικό δήλωσε χαμηλόφωνα:

«Συγγνώμη, ξέρετε, ξέχασα τη βαλβίδα στο σπίτι, πειράζει

Ομολογουμένως μπερδευτήκαμε. Και εγώ και ο τεχνικός. Και οι δύο ταυτόχρονα -ο τεχνικός φωναχτά και εγώ από μέσα μου – ρωτήσαμε:

«Ξέχασες τη βαλβίδα; Δηλαδή;»

«Ε, να μωρέ. Ξέχασα τη βαλβίδα που μπαίνει εκεί», απάντησε ο ποδηλάτης δείχνοντας προς τη βαλβίδα της σαμπρέλας. Το μάτι μου ακολούθησε την πορεία του δακτύλου του και συνάντησε την βαλβίδα της σαμπρέλας, η οποία απόλυτα φυσιολογικά αλλά σε πλήρη αντίφαση με τη δήλωση του ποδηλάτη μάς χαμογελούσε από τη θέση της ανάμεσα στις ακτίνες, στεκάμενη περήφανα σαν περισκόπιο υποβρυχίου πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Κάτι δεν πήγαινε καλά στην όλη ιστορία…

Συνέχεια

Δεν είναι συναρπαστικό να υλοποιούνται διάφορες προσπάθειες που πραγματικά κάνουν διαφορά;

Τις προάλλες βρισκόμουν στο Μοναστηράκι. Μεσημέρι στις 4. Καύσωνας. Είχε πολύ ζέστη. Μόλις είχα φθάσει για να πιω ένα καφεδάκι με ένα φίλο. Αφού συμφωνήσαμε πως πρέπει να είμαστε και οι δυό θεότρελοι για να κανονίσουμε να βρεθούμε μέσα στον καύσωνα, αντί για καφέ αναζητήσαμε ένα παγωτό και ένα ίσκιο για να αράξουμε καταϊδρωμένοι και οι δύο ύστερα από την ποδηλασία από τα σπίτια μας στο κέντρο.

Πηγαίνοντας λοιπόν προς Θησείο, ακολουθώντας τον χωματόδρομο που περνά μέσα από τα αρχαία, είδα κάτι που με έκανε να σταματήσω και να μείνω με το στόμα ανοικτό.

Ενοικιαζόμενα ποδήλατα στην Αθήνα; Απίστευτο. Από πότε;

Τελικά συμβαίνουν και τα πιο απίθανα πράγματα. Χίλια μπράβο στα παιδιά που οργανώνουν αυτή την προσπάθεια. Ευχόμαστε η δουλειά τους να πάει καλά και να ανοίξουν και άλλους ποδηλατικούς σταθμούς στην Αθήνα έτσι ώστε να μπορεί να νοικιάζει κανείς ένα ποδήλατο στου Ψυρρή π.χ. και να το αφήνει κάπου αλλού ανάλογα με τις ανάγκες του.

Ε, και πού ‘σαι, κύριε Δήμαρχε; Τα βλέπεις αυτά; Πότε θα δούμε και από εσένα μια τέτοια προσπάθεια μεγαλύτερου βεληνεκούς, και δωρεάν; Που να στοχεύει όχι μόνο τους τουρίστες, αλλά τους Αθηναίους; Το Παρίσι, η Λυών, η Βιέννη, η Κοπεγχάγη, η Βαρκελώνη, η Στοκχόλμη, το Δουβλίνο, το Μόντρεαλ, η Μελβούρνη, κτλ., κτλ., πιο μάγκες είναι; (Μάλλον ναι…)

Καλημέρα σε όλους. Και υπομονή στους δρόμους σήμερα.

Για το σάιτ των ενοικιαζόμενων ποδηλάτων κοιτάς εδώ.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ποδηλατική απογοήτευση από το να κλέψουν το ποδήλατό σου.

Σε γενικές γραμμές, ο κανόνας είναι να το αφήνεις μόνο του όσο το δυνατό λιγότερο γίνεται. Όσο περισσότερο το κλειδώνεις τόσο περισσότερο αυξάνονται και οι πιθανότητες όταν γυρίσεις πίσω, να μην το βρεις εκεί που το άφησες . Μια σχέση ευθέως ανάλογη. Τις τελευταίες μέρες μάλιστα συναντώ όλο και περισσότερους ποδηλάτες που έχουν ζήσει την εμπειρία. Ας δούμε λοιπόν διάφορους παράγοντες όσον αφορά τον πρώτο και βασικό κανόνα του ποδηλάτου: ότι για να το χαρείς, πρέπει αρχικά να το έχεις…

Συνέχεια

Γιατί αρκετά ταραγμένη είναι ήδη η ζωή μας… Αν ταραχτούν κι οι κύκλοι μας (διάβαζε: τα ποδήλατά μας) τότε.. άσ’ τα!

Για το «ξετάραγμα» φτιάξαμε αυτό το ιστολόγιο, όπου θα κυκλοφορούμε ελεύθερα με τις ιδέες μας περί ποδηλάτου, περί βιώσιμης αστικής ανάπτυξης, περί ανέμων, υδάτων και ροδάτων… Αναμένεται συνέχεια!

Υποποδηλάτες Κ.,  Π., Χ.