Είναι οι ποδηλάτες καλύτεροι από τους οδηγούς αυτοκινήτων;

Τις προάλλες είχα πάει για μπυρίτσα σε μια πλατεία της Αθήνας με φίλους. Καθώς συζητούσαμε, ήρθε ένας γνωστός και ζήτησε από έναν της παρέας αν μπορεί να κάνει μια μικρή βόλτα με το ποδήλατό του. Πάνω στο ποδήλατο ο φίλος μου είχε αφήσει το κράνος καθώς και την αλυσίδα με την οποία – όπως μας έλεγε ακριβώς εκείνη τη στιγμή – το ασφαλίζει όποτε αναγκάζεται να μην το έχει υπό διαρκή οπτική επαφή. Ο φίλος μου είπε στο παλικάρι ότι, οκ, να κάνει βόλτα. Του ζήτησε μόνο να αφήσει την αλυσίδα κάτω και άμα θέλει να φορέσει το κράνος. Το παλικάρι έκανε το ακριβώς αντίθετο: άφησε το κράνος καταγής και φόρεσε την αλυσίδα (είναι από τις μεγάλες, βαριές αλυσίδες που χρησιμοποιούν και οι μηχανόβιοι… ).Έπειτα είπε χαρακτηριστικά, καθώς ετοιμαζόταν να… μαρσάρει, πως την αλυσίδα τη χρειάζεται μήπως βρεθεί κάποιο Smart στον δρόμο του ώστε να το σπάσει, γιατί όσοι οδηγούν Smart είναι μαλάκες. Παράλληλα το κράνος το χλεύασε, λέγοντας πως δεν φοβάται τα αίματα…

Αυτή ίσως είναι μια απλή και αδιάφορη ιστορία, ωστόσο το περιστατικό με έβαλε σε σκέψεις τις οποίες θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας.

Οι φωτογραφίες της εβδομάδας

Ποδηλατοβόλτα με αυτοκίνητο…

Κι ενώ μερικοί ποδηλατούν ρυμουλκώντας ένα φορτηγό με μουσικούς στην καρότσα κατά τη διάρκεια ποδηλατοπορείας…

…κάποιοι άλλοι επιλέγουν να πάνε σε ποδηλατοπορεία με αυτοκίνητο κουβαλώντας το ποδήλατο στο πορτ-παγκάζ!

Σαν να λέμε, πάω σε μια πεντακάθαρη θάλασσα και επιλέγω να κάνω μπάνιο στην πισίνα δίπλα…

Να το βράσω το θέμα, φίλες και φίλοι, αν είναι να χρησιμοποιούμε αυτοκίνητα για τη μετάβασή μας σε οποιαδήποτε ποδηλατοβόλτα/πορεία… Ακόμη κι αν τα παιδιά αυτά έρχονται από μακριά, γιατί δεν διοργανώνουν μια ποδηλατοβόλτα στην περιοχή τους;! Δεν καταλαβαίνουν πώς αυτό που κάνουν απλώς προσθέτει ένα αχρείαστο αμάξι στους δρόμους;

Όχι απλά δεν έχει νόημα, αλλά είναι από τα πλέον άσκοπα πράγματα που έχουμε δει μέχρι στιγμής. Σαν να σε κουβαλάει κάποιος μέχρι λίγο πριν την κορυφή του βουνού και να καυχιέσαι αργότερα πως το κατέκτησες με τις δυνάμεις σου.

thumbs down…

Κρα-κρα-κράνος!

Η ασφάλεια κεφαλιού είναι ένα μεγάλο θέμα για τον σύγχρονο ποδηλάτη και αναλύεται σε δύο βασικές συνιστώσες: κράνος και γυαλιά. Ας πιάσουμε σε αυτό το ποστ το κράνος…

Πολλοί είναι οι ποδηλάτες που στο άκουσμα της λέξης «κράνος» μορφάζουν και αρχίζουν τις κοροϊδίες… Κι εγώ πριν από λίγο καιρό το ίδιο έλεγα: «Αν σε χτυπήσει αμάξι, φίλε μου, το κράνος δε σε σώζει» – το σύνηθες σχόλιο. Σαφώς. Αν σε χτυπήσει αμάξι, δε σε σώζει ούτε πανοπλία… Υπάρχει όμως ένα μεγάλο αλλά: ότι το κράνος μάς προστατεύει κυρίως αν πέσουμε από μόνοι μας.

Κλασικό παράδειγμα ένας φίλος, που κουνάμενος κουνάμενος, έφαγε μόνος του μια ωραία χύμα με 20 χλμ./ώρα. Χτύπησε πολύ στον ώμο, για την ακρίβεια έσπασε την κλείδα, και στα πλευρά. Στο κεφάλι όχι. Ιδού το κράνος του μετά την πτώση:

Φαντάζεσαι, τίμιε αναγνώστα, αυτό το βαθούλωμα στο κεφάλι;

Το κράνος λοιπόν πραγματικά μπορεί να κάνει τη διαφορά σε περίπτωση πτώσης αλλά μόνο αν α) είναι το σωστό κράνος, και β) αν φορεθεί σωστά! Ιδού λοιπόν ένα μικρό βίντεο με τα βασικά πράγματα που πρέπει κάποιος να έχει κατά νου κατά την αγορά και τοποθέτηση κράνους:

Οι ποδηλάτες συνήθως επενδύουν λεφτά σε μια καλή αλυσίδα ή πέταλο, και καλά κάνουν: χωρίς ποδήλατο, δεν γίνεται πια να ποδηλατίσεις. Πόσο μάλλον χρειάζεται ανάλογη ή και μεγαλύτερη επένδυση για κράνος: χωρίς υγιές κεφάλι, δεν γίνεται πια να κάνεις πολλά πράγματα…

Υπάρχουν και χειρότερα…

Όλοι γνωρίζουμε ότι η κατάσταση στην Ελλάδα δεν είναι η καλύτερη δυνατή για τους ποδηλάτες. (Όχι ότι ειναι η καλύτερη δυνατή για τους υπόλοιπους, αλλά λέμε τώρα…) Θα μπορούσε να είναι χειρότερα; Μάλλον ναι. Τουλάχιστον εδώ όταν κάνουμε Critical Mass η αστυνομία βοηθάει, δεν μας απειλεί με καραμπίνες…

Ο λόγος για την Curitiba, όπου στην ποδηλατοπορεία – Bicicletada τη λένε εκεί – που έγινε στις 27/9, η αστυνομία «επέδειξε υπερβάλλοντα ζήλο» (που θα έλεγαν και οι δημοσιογράφοι) για να σταματήσει τους ποδηλάτες: μπλόκα και καραμπίνες ήταν στην ημερησία διάταξη. Η αφορμή που χρησιμοποίησαν ήταν ότι πιο πριν κάποια παιδιά κατέβαζαν (παράνομα τοποθετημένες) προεκλογικές αφίσες. Αλλά όπως μας είπε φίλος από τη Βραζιλία, η αστυνομία παρακολούθησε από την αρχή τη βόλτα και απλώς έψαχνε τον λόγο να ορμήσει. Κι όταν λέμε «να ορμήσει», δηλαδή να βγάλει τα όπλα. Οι εικόνες μιλούν από μόνες τους…

Πηγή: Bicicleteiros Curitiba

Το μεγαλύτερο κρίμα της ιστορίας είναι ότι τούτο συνέβη ειδικά στην Curitiba: μια πόλη που πολλάκις έχει δεχθεί εγκώμια ως πρότυπο αστικής ανάπτυξης, ειδικά σε θέματα συγκοινωνιών. Αλίμονο, μάλλον η ειδυλλιακή εικόνα (που τουλάχιστον εγώ είχα) αποτελεί πλέον παρελθόν, και η πραγματικότητα ανατέλλει: τα καλά στην πόλη άνθησαν μόνο κατά τη δημαρχία του Jaime Lerner. Τώρα, αν σταματάς αυτοκίνητα για να περάσουν παππούδες και γιαγιάδες από τη διάβαση (όπως έκαναν τα παιδιά της φώτο), σε περιμένει αυτό:

Πηγή: Bicicleteiros Curitiba

Ευτυχώς, κανείς δεν συνελήφθη τελικά. Αλλά, ρε γμτ, να είσαι μια πόλη με τέτοια καλή εικόνα στον κόσμο και να τη χαλάς τόσο μα τόσο πολύ… Γιατί;

Κόντρα με μηχανάκι…

Χθες το βράδυ, καθώς περίμενα σε ένα φανάρι σταμάτησε δίπλα μου ένας τυπάκος πάνω σε ένα παπάκι, οδηγός delivery. Κοίταξε περιπαικτικά το ποδηλατάκι μου, και μου είπε χασκογελώντας: «Πάμε κόντρα;».

Να πάμε, φίλε μου καλέ, αλλά σε τι; Να πάμε κόντρα στο πόσο θόρυβο κάνεις εσύ, και στο πόσο κάνω εγώ; Να πάμε κόντρα στο πόσο κοστίζει η μετακίνησή σου σε σχέση με τη δική μου; Στο πόσο μολύνει την ατμόσφαιρα; Στο πόσο επικίνδυνος είμαι για τους άλλους σε σχέση με σένα; Ή στο πόση άσκηση προσφέρουμε στον οργανισμό μας ο καθένας απ’ τους δύο;

Αν είναι να πάμε σε κάτι κόντρα, τότε ας είναι στο πόσο σεβόμαστε τον εαυτό μας και τους άλλους. Κι επειδή προσωπικά σέβομαι τον εαυτό μου, ας μην πάμε κόντρα σε τίποτα…

Προσφέροντας πρώτες βοήθειες με… ποδήλατο: The Cycle Responder!

Ψάχνοντας στο Διαδίκτυο, βρήκαμε ένα ενδιαφέρον άρθρο για ένα ξεχωριστό σώμα ποδηλατών που κυκλοφορεί στους δρόμους του Λονδίνου. Το μεταφράσαμε και σας το παρουσιάζουμε:

Στοιχεία από την Υπηρεσία Ασθενοφόρων του Λονδίνου φανερώνουν ότι το ειδικό ποδηλατικό σώμα πρώτων βοηθειών που ανταποκρίνεται στις επείγουσες κλήσεις έχει μειώσει το κόστος λειτουργίας του Συστήματος Υγείας για όλο το Ηνωμένο Βασίλειο κατά 350.000 ευρώ ετησίως, όσο δηλαδή κοστίζουν 20.000 δρομολόγια ασθενοφόρου. Το έσοδο αυτό προκύπτει από ένα πολύ απλό γεγονός: τα ποδήλατα δεν καταναλώνουν βενζίνη!

Freeday 24.09 //

Την Παρασκευή που μας πέρασε (24/9 και όχι 13/9 που έγραψε ο καμμένος ο ανταποκριτής μας… ) η μικρή μας ομάδα βρέθηκε να ποδηλατεί μέσα σε μια μεγαλύτερη. Ήταν η πρώτη συμμετοχή στο Freeday και για τους τρεις μας. Γνωριστήκαμε και μιλήσαμε με πολλούς και πολλές. Βγάζουμε το καπέλο στον αναβάτη εκείνον που εμπλούτισε την πορεία με το περίεργο όχημα/ τρίκυκλο.

Μας ενθουσίασαν ο παλμός και ο ενθουσιασμός. Δυστυχώς, ο τραμπουκισμός ήταν και αυτός παρών, κάνοντας αισθητή την παρουσία του όταν κάποιος ποδηλάτης – χαρακτηριστικό παράδειγμα κάφρου, η ντροπή του κινήματος – κλώτσησε ένα αυτοκίνητο αναίτια. Την επόμενη φορά που ο κάτοχος του αυτοκινήτου αυτού συναντήσει ποδηλάτη στον δρόμο πώς θα τοποθετηθεί απέναντί του άραγες;.. Ευτυχώς το επεισόδιο ήταν μεμονωμένο, και η υπόλοιπη πορεία ήταν πολύ ευχάριστη. Μας χαιρετούσαν από μπαλκόνια, μας καλέσανε σε πάρτυ (πρέπει να είχαν δυνατά αποθέματα κάβας και τόλμη για να κάνουν κάτι τέτοιο), μας αποκαλούσαν υπέροχους κτλ.

Πολύ περισσότερο χαρήκαμε για την αθρόα προσέλευση. Μια απλή βόλτα γίνεται παράδειγμα πολιτικής στάσης απέναντι στις αλλοτριωμένες αντιλήψεις για τη μετακίνηση, τη διασκέδαση, τη συνεύρεση. Μακάρι όλα τα παιδιά αυτά να αρχίσουν να χρησιμοποιούν το ποδήλατο σε καθημερινή βάση για τη μετακίνησή τους από και προς το γραφείο, για τα ψώνια, παντού. Θέλουμε να δούμε τους δρόμους της Αθήνας με περισσότερα ποδήλατα.

Προσεγγίσαμε έναν ποδηλάτη και του ζητήσαμε την άδεια να ανεβάσουμε το video που τραβούσε στο κανάλι μας στο youtube.

Enjoy. C u next time!

Καλή εβδομάδα.

Ένα Πάρκο στη θέση του Πάρκινγκ

Όταν τα παιδιά της ομάδας του REBAR στο Σαν Φρανσίσκο ξεκινούσαν το πρώτο PARK(ing) Day το 2005, μάλλον δεν φανταζόντουσαν ότι μόλις πέντε χρόνια αργότερα κάθε τρίτη Παρασκευή του Σεπτέμβρη εκατοντάδες θέσεις πάρκινγκ σε όλον τον κόσμο θα έδιναν τη θέση τους σε αυτοσχέδια πάρκα, φτιαγμένα με μεράκι από οραματιστές ενός καλύτερου αστικού αύριο.

Με βασικό σκοπό να δείξει ότι το αστικό περιβάλλον δεν αποτελεί φυσικό νόμο, αλλά ένα ανθρώπινο κατασκεύασμα που σαφώς επιδέχεται βελτίωση, το PARK(ing) Day μάς καλεί πάνω απ’ όλα να αμφισβητήσουμε την καθεστηκυία τάξη, να ονειρευτούμε με ανοιχτά μάτια πώς μπορεί να είναι μια πόλη, και να κάνουμε το τολμηρό βήμα μεταμόρφωσης – έστω και για μία μόνο μέρα – ενός μικρού κομματιού του γκρίζου αστικού τοπίου. Άλλωστε αποτελεί πλέον βασική αρχή στη βιώσιμη αστική ανάπτυξη ότι το πιο ζωτικό σκέλος είναι η χρήση γης.

Το πόση γη χαρίζουμε στα αυτοκίνητα, είτε για δρόμους είτε για θέσεις πάρκινγκ, είναι ξεκάθαρο για όποιον κοιτάζει βλέποντας. Πόση από αυτή τη γη έχει ανάγκη μια πόλη όπως η Αθήνα για να φιλοξενήσει πράσινο απαραίτητο για την επιβίωση; Να μια καλή ερώτηση…

Οι φωτογραφίες της εβδομάδας

Παρασκευή – άλλη μια εβδομάδα πέρασε και ακόμη ένα Σου-Κου έρχεται…

Σας ευχομάστε να το διασκεδάσετε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Οι αναρτήσεις της Παρασκευής είναι δίχως λόγια αλλά με εικόνες και στιγμιότυπα που τραβήξαμε από την εβδομάδα που πέρασε.

Καλό Σου-Κου λοιπόν!

Μην ξεχνάτε ότι σήμερα παίζει και το PARK(ing) Day in Athens, στη Σκουφά!